Geachte redactie van Tirade,

Bij mijn weten heeft uitgeverij Van Oorschot nog nooit een lelijk boek uitgebracht, werkelijk alle uitgaven zien er voorbeeldig uit. Hoe kan het dan dat de vormgeving van dit blog zo bleek en gezichtloos is? En heeft u enig idee hoeveel moeite ik met deze schreefloze letter heb? Ik zou het zeer op prijs stellen als u eens aan een ander lettertype zou willen denken. Alvast hartelijk bedankt.

Met vriendelijke groet,

M.J. Wigman
Amsterdam

                                                                                                    Alte Scheisse

In 2001 vertelde een jonge dichter dat hij zijn dichtbundel op internet had geplaatst.
‘O,’ zei ik, ‘en hoe zit het dan met copyright?’
‘Heel simpel. Bovenaan staat in grote letters: NO COPYRIGHT.’

In The Telegraph staat een intrigerend artikel over Jonathan Franzen waarin hij zijn bedenkingen over het e-book uitspreekt. ‘The technology I like is the American paperback edition of Freedom. I can spill water on it and it would still work! So it’s pretty good technology. And what’s more, it will work great 10 years from now. So no wonder the capitalists hate it. It’s a bad business model.’

Geen idee of we het hier al doorhebben, maar in Duitsland wordt driekwart van alle e-books gewoon geript.

Een paar maanden geleden publiceerde ik bij De Uitvreter een onwaarschijnlijk geil vormgegeven boekje met drie gedichten over de toekomst van het boek. Het opent met een gedicht dat ik hier overmorgen weer weghaal. De mensen krijgen alles gratis tegenwoordig en zijn ontevredener dan ooit. Dagdag. 

       Bij de uitvaart van het boek

       De schrijver met zijn ongeschoren woede,
       de dichter van drie doodgeboren boeken:  
       daar staan ze met hun doos vol slome woorden.  
       Sterk spul of niet: de uitvaart van het boek,
       we naderen de uitvaart van het boek.                  

       Vannacht, ik was nog op, stond de literatuur
       dronken aan mijn deur. Rot op, riep ik, rot op,
       je hebt je kans gehad. Toen droop ze af
       en keek ik weer wat grand old Google bracht.

       We lezen om te leren hoe te leven.
       En ik, mijn boeken moe, ging stil naar bed. 
       Wat ging er mis? Wat moet ik weten? Schrijf,

       schrijf het, schrijf het op, smeer je wijsheid uit,  
       kom brallen op mijn stoep. Ik ga naar bed. 

‘Als ook maar even de gedachte aan sport in me opkomt, ga ik liggen en wacht ik tot het voorbij is.’ — Winston Churchill

Lees meer »

Bestaat er eigenlijk nog een bohème in dit land van troosteloze koopgoten, afzichtelijke Vinexwijken en pestilente kantoorparken? Ik dacht het wel. In De Pels, dat café waar men nooit van een rookverbod heeft gehoord, dáár gebeurt het.

‘The action at this appealingly shabby traditional brown cafe () is focused on drinking,’ schrijft Lonely Planet.

Of zoals Erich Wichman (1890-1922), ‘principieel alcoholist’ en schrijver van Het witte gevaar, lang geleden dichtte:

       Zo stikt in de jenever
       Het Hollands intellect.

Lees meer »

C. De Boer, 1962

 Wat we weten: dat hier een zangeres, Ria Kuyken, tijdens een optreden in het circus door een jonge beer wordt aangevallen, dat de beer niet veel later door een agent werd afgeschoten en dat de zangeres lang niet zo ernstig gebeten werd als de foto doet denken.

Wat we zien: een onwillige, vreemd opwindende verstrengeling van een vrouw en een dier, de zachte glans van een berenhuid en de dikke zwarte krullen van een vrouw die uit alle macht voor haar leven vecht.

Jarenlang hing de foto naast mijn bed, zonder dat ik wist wie hem gemaakt had. Toen ik Vincent Mentzel er eens naar vroeg, verwees hij me naar fotobureau De Boer in Haarlem en kreeg ik, zoals hij al had voorspeld, de zoon van de fotograaf aan de telefoon. Nog steeds wordt de foto die, hoor ik nu pas, destijds ook buitenlandse kranten haalde, wel eens opgevraagd.

Een maand geleden ontving ik een fraaie afdruk, inmiddels hangt hij aan de wand. De meeste mensen die bij mij langskomen weten niet wat ze zien, reageren vreemd en schutterig op de foto. Alleen Mustafa Stitou deelde onmiddellijk mijn fascinatie. Maar of er ook net zo’n seksuele schok door hem heen ging als toen ik de foto als achtjarig jongetje zag? Ik herinner me zelfs een erectie. Omdat ik destijds tijdens logeerpartijtjes bij Dieke tussen de lakens wel eens ‘leeuwtje en leeuwinnetje’ speelde en haar dan, primitief opgewonden als ik was, probeerde te bijten? Of vanwege dat broekje?

Zoveel jaar later weet ik zoveel minder. Maar het lijkt me dat broekje dat deze foto destijds wereldnieuws maakte.